12 november ga ik verder op onderstaande website

http://20six.nl/bridgette

 

 

Zaterdag 11 november

Nog 9 dagen heen en weer rijden naar Haarlem...

Toen ik vanmiddag bij Gerard kwam, zaten Janneke en Jan er. Ze hadden het heel gezellig zo te zien en Janneke vond hem goed vooruit gegaan, sinds de laatste keer ze geweest was.

Gerard was erg druk vandaag en we hebben veel gelachen. Ik zag zijn trui, die hij helemaal opengescheurd had. Hij heeft liever vesten denk ik. Ik denk dat hij het warm had en zijn trui uit wou doen, maar dat lukte niet. Gisteren werd hij ook al zo ongeduldig, omdat hij zijn trui niet uitkreeg. Nou ja, sorry Ilse, ik heb de trui maar weggegooid en een vest aangedaan.

Dennis maakte steeds grapjes en toen Gerard een slok drinken nam, maakte Dennis weer een grapje en toen moest Gerard zo lachen dat hij zich heel erg verslikte, het kwam uit zijn neus en mond, maar toen kreeg hij ook nog de slappe lach. Pfewww... Dat was even schrikken.

Ik heb vanmorgen voordat we naar Gerard gingen, twee broeken en een paar sloffen gekocht, de sloffen zaten goed, maar hij moest er wel om lachen. De broeken waren te klein, die moet ik maandag even ruilen. Gelijk maar even voor een jas kijken, want hij moet toch over straat 20 november.

Toen Dennis en ik naar huis gingen kwamen Linda en Jaap, Gerard was zeer verrast toen hij zijn broer weer zag.....

Vrijdag 10 november

Nog 10 dagen naar Haarlem heen en weer....

Het gaat lekker met Gerard, hij heeft nu een heel programma per dag wat hij af moet werken. Op dinsdag, woensdag en donderdagochtend van 10-12 uur, gaat hij naar het huiskamer project. Op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdagmiddag heeft hij van 2 tot half 3 sport; hij fietst op de hometrainer, gooit met een bal, tennist, en speelt hokey. Hij vindt het fantastisch, hij kijkt er echt naar uit. Hij zei tegen me: "als ik veel oefen dan gaat het steeds een beetje beter." Het gaat ook steeds beter, in het begin kon hij de bal nog niet goed vangen en nu mist hij de bal bijna niet. Tennis is wat moeilijker, maar met een grotere bal gaat het beter. A.s. maandag mag hij roeien.

Hij speelt het spel memorie ook goed, met de verpleegsters en andere patienten. Vanmorgen toen we kwamen was hij washandjes aan het vouwen, haha, en niet zo weinig ook. Linda heeft hem maar wat geholpen.

Het eten gaat ook een stuk beter, hij krijgt nu vitaminetabletjes en dat werkt ook een beetje op zijn eetlust. Zondag krijgt hij sla met gebakken aardappelen en een gare karbonade van mij.

Donderdag 9 november

Om elf uur kwamen we bij het RRC voor de rondleiding en het gesprek. Pfew, dat was wel even heftig voor mij. Wat er allemaal op je af komt aan informatie. Het bezoek wordt drastisch ingekort, iedereen die op bezoek wil gaan, moet het eerst met mij overleggen, onverwacht bezoek wordt weggestuurd. Er mag geen televisie, telefoon of radio op zijn kamer. Dit is om zo min mogelijk prikkels van buitenaf hem te laten beïnvloeden, zodat hij zijn eigen plek goed kan vinden. Best wel moeilijk hoor, hij mag in het begin maar een half uur bezoek per dag, dus moeten we het verdelen in twee keer 15 minuten, of 1 keer 30 minuten om de beurt. Dat is moeilijk voor mij om hem los te laten, maar het is voor zijn bestwil natuurlijk, dus ik denk daar maar niet aan. *Hij mag wel kaarten ontvangen, had ik verkeerd begrepen, alleen worden de kaarten dan eerst aan mij gegeven, zodat ik hem er 1 per dag kan geven* Ik heb zijn televisie afgezegd, want hij keek toch niet en €2,25 per dag loopt lekker op. Al de dingen die het RRC mij vertelde wist ik eigenlijk al, omdat Gerard al die dingen al zelf aangaf. Net als bijvoorbeeld al die kaarten die aan zijn muur hangen moesten er al af van hem en meer van dat soort dingen. Dus vanaf nu gaan we nog beter naar hem luisteren.

Linda is alleen naar Gerard toe, ik ga een uurtje liggen. Ilse gaat vanavond en ik ga morgenochtend weer mee. Het is allemaal een beetje te veel nu.

Ik heb me aangemeld bij een lotgenoten groep, hier vond ik het boek wat Marjo Gerardu geschreven heeft. Ik heb het besteld en hoop er wat steun in te vinden.

Lees verder...

Woensdag 8 november

Gerard was rustig vandaag en heel erg moe, hij had een hoop gedaan, maar wilde niet naar bed. Zo eigenwijs!

We zijn aan het bedenken wat we hem kunnen laten doen, ik heb een kleurboek gekocht en een memory spel en het pesten spel. Om wat te doen met hem. Maar misschien dat iemand iets weet waar hij mee kan frobelen. Hij verveelt zich zo. Als je op bezoek kom, neem dan wat voor hem mee, misschien hebben jullie goede ideeën.

Oh en Carla, heel erg bedankt voor je kaart, namens Gerard. Hij vond het zo leuk dat hij post kreeg in het ziekenhuis, het was namelijk de eerste kaart die hij kreeg in het ziekenhuis dan. Als je dat gezicht had gezien, zo leuk. Ik moest het drie keer voorlezen. Misschien ben ik nu brutaal maar sturen jullie aub een kaart naar hem, dit is ook goed voor de afwisseling.

Het adres is: Gerard van Dijk, Kennemer Gasthuis, Boerhaavelaan 22, Haarlem, afdeling 3.4, Locatie Noord. Tot 20 november dan krijgen jullie een nieuw adres.

Ik weet dat ik brutaal ben nu, maar alles voor Gerard Kus

Ilse belde vanavond ook nog even, ze vond dat haar vader lusteloos was en ze kon hem niet verstaan met praten en hij viel bijna om, terwijl hij stil stond. Ik vond hem vanmiddag ook wel vreemd, gaf het de schuld dat hij moe was, maar nu ik er over nadenk vond ik ook dat hij onverstaanbaar was en wat wankelig liep en vaak heel afwezig was. Niks was goed, hij was sjacherijnig. En nadat Ilse het ook was opgevallen, wist ik dat ik het toch goed gezien had. Hij heeft nieuwe medicijnen om hem wat rustig te houden. Ik hoop niet dat al die troep nog meer beschadigingen aanrichten in zijn hoofd. Morgen gaan ze weer me de psychiater praten.

Zucht.... 

 

Dinsdag 7 november

Vanmorgen om 7 uur werd ik gebeld door het ziekenhuis, Gerard was heel erg aan het spoken geweest vanacht en hebben hem een kalmeringsmiddel gegeven. Nou ik had er ook eentje nodig, om weer even te kunnen slapen. Ik vind het zo erg voor hem allemaal. Hij is ook nog steeds ziek, maar ik denk dat hij het zelf niet zo begrijpt waarom hij zich ziek voelt. Misschien is hij daarom wel onrustig.

We zaten er vandaag helemaal doorheen, Gerard en ik. We zijn het zo zat allemaal, Gerard wil alleen maar naar huis, hij is het zo zat in het ziekenhuis en begrijpt helemaal niet waarom ik nog niet voor hem kan zorgen. Hij zegt als jij niet voor mij kan zorgen, dan ga ik wel naar mijn moeder. Die heeft natuurlijk jaren voor hem gezorgd, logische gedachte van hem. Vandaag is ook de psychiater geweest, omdat Gerard zich meer en meer bewust wordt van het feit dat hij er is en zich ook heel boos kan uiten. De psychiater vroeg wat voor datum het is en wat voor dag. Nou zegt Gerard dat weet ik niet, nee ik weet dat soms zelf niet eens en als niemand aan Gerard verteld wat voor dag het is en of het winter of zomer is, dan weet hij dat niet. Precies hetzelfde met tanden poetsen, als niemand hem dat verteld had, dan was hij nog steeds zijn tanden niet aan het poetsen. En moet ik dat dan weer vertellen aan een psychiater? Maar goed, vanaf nu geef ik het zelf wel aan wat ik goed vind voor hem. Er komt ook vanaf nu aan een verpleegster van de psychiatrie voor Gerard, maar ook voor de verpleging, die weten natuurlijk ook niet wat ze soms met hem aanmoeten en dat vind ik een heel goed idee, we moeten nog 14 dagen in het ziekenhuis zijn voordat we wegkunnen, dus kunnen ze nog wel aan het werk gaan met hem.

Er is ook een maatschappelijk werkster voor mij geweest, ik ga morgen met haar praten. Ik ben niet iemand die om hulp vraagt, dat zag een hele lieve verpleegster aan mij en heeft een afspraak voor mij geregeld.

Ik voel me best wel alleen. In het begin belde iedereen elke dag of om de dag op om te vragen hoe het gaat met Gerard, maar naarmate het langer gaat duren, krijg ik geen telefoontjes meer. Geen nieuws is goed nieuws denkt men, wat logisch is. En iedereen leest op dit weblog hoe het gaat. Voor Gerard wordt gezorgd, maar wie zorgt er voor mij vraag ik mezelf wel eens af. Ineens sta ik overal alleen voor, Gerard regelde altijd alles, soms ben ik bang om beslissingen te nemen, we deden het altijd samen. Doe ik er goed aan wat ik beslis. Best wel heel erg moeilijk...

Maandag 6 november

We hebben goed nieuws, Gerard mag 20 november naar het Revalidatiecentrum.

Ook een beetje slecht nieuws vandaag, Gerard is een beetje ziekies, heeft 38,9 koorts. Denk een griepje. Als je griep hebt in een ziekenhuis dan wordt alles binnenste buiten gekeerd. Er werd bloed afgnomen, zijn urine werd onderzocht,  longfoto gemaakt, blaasfoto gemaakt. Volgens mij is alles gewoon goed, want ik ken hem al jaren, ik weet hoe hij reageert als hij een griepje heeft en hoe hij er dan uitziet en toen hij vanmiddag om een bakkie thee vroeg wist ik het zeker.

Ik had vanmorgen lekker bietjes en een slavink voor hem gekookt voor vanavond, maar hij had geen trek. Zijn buurvrouw heeft de bietjes opgegeten, het ziekenhuis had ook bietjes vanavond, die heb ik gegeten, nou sorry wat ze daarvan gemaakt hadden, bah! Er zat ook een gebakken/gekookt worstje bij, zo smerig. Niet gek hoor dat Gerard niet wil eten... 

Zondag 5 november

Wat een rot dag vandaag. Het zat me helemaal niet lekker dat ik niet naar Gerard ben geweest vandaag. Ik heb zelfs een kalmeringstabletje ingenomen. Hij was ook nog ontsnapt vandaag, hij was al bij de portier beneden. Ik moet er niet aan denken dat hij naar buiten was gelopen en niemand hem gezien had. Nu dit soort dingen gebeuren wil ik hem zo graag mee naar huis nemen. Ik ben zo bang dat de verpleging niet op hem let. Ze hebben hem vanmiddag ook weer valium gegeven, omdat ze niet weten wat ze met hem aanmoeten, maar dat wil ik niet. Het komt gewoon dat hij zich verveelt en dan gaat hij op onderzoek uit en als mensen hem dan tegenhouden dan wordt hij boos. Hij eet ook bijna niet, want het eten in het ziekenhuis is verschrikkelijk vies. Zelfs de kinderen vinden dat. Ik ga van de week maar voor hem koken, want om elke avond in het restaurant te gaan eten is wel erg duur. Ik weet dat hij wel honger heeft.

Morgenmiddag hoop ik echt te weten wanneer hij naar het Revalidatiecentrum kan en ik hoop echt dat het deze week al kan, want hij moet weg uit dat ziekenhuis anders neem ik hem wel mee naar huis. Want ik kan er niet meer tegen. De verpleging doet hun best, maar kunnen het niet. Ze zijn daar niet voor opgeleid. Er is al een week verlies, omdat ze dachten dat ik hem mee naar huis zou nemen. Ik snap het echt niet. Ik heb zo'n meelij met hem. Er moet nu echt iets gaan gebeuren.. Ik wil rust en regelmaat voor hem en voor mij en mijn kinderen.

Die machteloosheid vind ik verschrikkelijk, ik kan zelf niks doen, alles ligt in handen van het ziekenhuis en het RRC. Terwijl ik weet dat er plek is in het RRC, dat maakt me zo boos, waarom moet het zo lang duren....

Linda komt net thuis en vertelt mij dat Gerard met het bezoek is meegelopen en toen aan de portier heeft gevraagd hoe hij weer terug naar zijn kamer moest. En heeft daar gewacht op de verpleging die hem weer naar boven heeft gebracht. Dus hij was niet weggelopen. Ook staat er in zijn dossier dat hij zich vannacht heeft omgekleed, maar dit heeft hij gedaan omdat hij over de rand in de wc heeft geplast of in bed, dat weet ik niet. Ook zei de verpleegster: dat ze geen oppas zijn voor Gerard en dat ze geen tijd hebben voor hem. Geven ze hem daarom valium. Dit doet mij zoveel verdriet, ze doen net of hij gek is, maar dat is hij helemaal niet. Ik moet verstandig blijven, om hem niet mee naar huis te nemen, maar ik vind het zo gemeen en wil het zo graag, hij heeft er toch niet om gevraagd om in dat ziekenhuis te liggen. Ik weet het niet meer, ik ga nu maar naar bed.... 

Zaterdag 4 november

Toen we om half twaalf kwamen vandaag, lag Gerard even te rusten. Hij was in diepe slaap... Ik heb hem wakker gemaakt, want het eten kwam, ik had geen zin in strijd vandaag, dus zijn we gelijk maar naar het restaurant gegaan en lekker soepie gegeten, kippensoep deze keer. Hij zei dat de soep van gisteren lekkerder was. Toen de soep op was, wilde hij nog even rondkijken en wat lekkers uitzoeken. Hij vond een hele grote gevulde koek, die wilde hij bewaren voor bij de koffie de andere ochtend. Hij gaat altijd met de verpleging koffie drinken 's ochtends, dus heb ik gevulde speculaas meegenomen voor bij de koffie voor ze, ik hoop dat Gerard het niet vergeet.

's Middags heeft hij de gevulde koek toch maar opgegeten, want het zag er wel heel lekker uit. Ik hoorde van de buurman van Gerard dat Gerard om 1 uur 's nachts in zijn kamer kwam. Omdat Gerard geen catheter meer heeft vond ik het zielig om hem nog vast te leggen in bed. Dus had ik de verpleging gevraagd dit niet te doen, kijken hoe het gaat. Nou het gaat niet goed dus, hij wilde niet meer zijn bed in en werd boos. Dus vanavond wilde hij naar bed, alles netjes gedaan, zijn tanden gepoetst enz., dat ging allemaal goed, maar toen hij in bed ging en de verpleegster hem wilde vastleggen, werd hij wel heel erg boos, hij wilde pertinent niet vastgebonden worden in bed. Ze hebben het toch gedaan, omdat het voor zijn eigen bestwil is en voor de andere patienten, ze hebben allemaal rust nodig. Hij weet nu hoe het belletje werkt voor de zusters, dat heeft hij een paar keer uitgeprobeerd.

Dennis en Gerard kijken televisie

Dennis en Gerard liggen lekker televisie te kijken. 

Ilse heeft een trui en een vest voor Gerard gekocht. We moeten nog meer kleding voor hem kopen, want hij is best wel mager geworden en alles is hem te groot nu.

Morgen blijf ik een dagje thuis, moet nodig de was doen en andere huishoudelijke taken. Bah!

Vrijdag 3 november

Vanmorgen de Revalidatie arts gebeld, maar ik kan pas maandagmiddag het RRC bellen om te vragen wanneer Gerard kan komen. Omdat ze daar of op de afdeling dachten dat Gerard mee naar huis ging, maar ik kan toch nog niet voor hem zorgen. Door deze foute informatie is er weer een week voorbij. Ik hoop dat deze week wel van de wachttijd afgetrokken wordt. Het is zo zonde van de tijd, Gerard wil steeds maar dingen leren, maar ik weet niet hoe. Nou ja maandag meer.. ik hoop goed nieuws deze keer.

Toen ik bij Gerard kwam zei hij dat hij me heel erg gemist had en omhelsde me heel lang. Zo lief. Ik hou zoveel van hem. Toen wilde hij weer geen middageten. Om eerlijk te zijn vind ik het brood ook niet echt lekker. We zijn toen maar een eindje gaan wandelen. Toen we langs het restaurant liepen, rook het natuurlijk wel erg lekker. Hij zei zullen we even naar binnen gaan en wat lekkers kopen. Hij had toch wel een beetje honger. Hij heeft toen een lekkere kom groentesoep gegeten. En toen we langs de snacks liepen, had hij toch wel erg trek in een kroket. We hebben de kroket mee naar zijn kamer meegenomen en hij heeft het lekker opgepeuzeld.

Zijn catheter is er uit, maar hij heeft nog niet geplast. Het lukt niet erg, maar ze houden hem wel in de gaten.

Om half vijf kwam mijn broer en zijn vrouw en ze hadden hun zoon meegenomen. Dat vond Gerard wel heel erg leuk. Toen zijn Linda en ik naar huis gegaan, want de was moest ook nog gedaan worden en boodschappen gehaald. Op de parkeerplaats kwamen we Ilse tegen, die ging weer met haar vader lekker eten...

Ilse belde dat Gerard had geplast en hij hoefde geen Zweedse band meer om. Dus hij is nu vrij om te doen en laten wat hij zelf wil. Ben benieuwd of hij is gaan spoken vannacht. 

Donderdag 2 november

Het was weer een rustige dag voor ons en Gerard. Niet te geloven, hoe agressief hij vorige week was en nu zo rustig. Hij hoeft zelfs niet meer vast in bed en de zijkanten van het bed hoeven ook niet meer omhoog.

Hij is ook heel druk bezig om zijn catheter te leren kennen, er zit nu een kraantje op, want hij vond het zakje met plas zo verschrikkelijk vies en daarom dronk hij niet zoveel, omdat er dan zoveel plas in dat zakje kwam. Maar nu kan hij wanneer hij voelt dat hij moet plassen, het kraantje open en weer dicht doen. Het is wel heel erg moeilijk voor hem. Misschien dat de catheter er zaterdag uit mag.

Morgenochtend moet ik de Revalidatie arts bellen, want dan weet hij wanneer Gerard naar het RRC mag. Zo spannend... We zijn het allemaal zo zat op de weg, vooral nu met het slechter wordende weer wordt het ook steeds drukker op de weg.  

Vanavond komen er twee collega's bij Gerard op bezoek, ik hoop niet dat hij te moe is. 

Woensdag 1 november

Gerard had het vanmorgen weer zo naar zijn zin in de huiskamer. Het is voor hem een heel andere omgeving en andere mensen. Maria is zo'n verschrikkelijk aardige vrouw, zij leert Gerard heel goed met communiceren. Morgenochtend gaat hij weer. Het is iedere dinsdag, woensdag en donderdagochtend van 10 tot 12 uur. Dus als iemand op bezoek wilt komen, dan maar 's middags of 's avonds op deze dagen.

Gerard heeft een leuk boek ontdekt bij Maria, het heet de 50er jaren, er staan plaatjes in van allerlei gebruiksvoorwerpen uit die tijd, ook brommers en speelgoed, keukengerei enz. Hij vond het boek zo leuk, dat hij het meegenomen had naar zijn kamer gisteren. Chris heeft gisteren hetzelfde boek voor hem gekocht, zodat hij het nu altijd kan lezen wanneer hij wil. Het was zo leuk, Linda had het netjes voor hem ingepakt en vertelde dat ze een cadeautje voor hem had meegenomen. Toen ze het gaf ging hij er helemaal voor zitten om het uit te pakken en was blij verrast.

Boek De jaren 50

Hij wil nog niet echt veel eten, dus proberen we steeds iets mee te nemen wat we denken dat hij dat lekker vindt. Gelukkig vindt hij het avondeten lekker en krijgt hij aanvullende energiedrankjes waar alles in zit wat hij nodig heeft.

Hij wordt eindelijk een beetje rustiger, hij kan nu even aan zijn tafel gaan zitten en een boek inkijken. Vanmiddag heeft hij geprobeerd zijn naam te schrijven, maar dat lukt nog niet echt goed. Gelukkig wil hij het zelf graag weer leren, dus proberen we elke dag een woordje.

De telefoon vindt hij echt geweldig, ik moet elke keer Dennis bellen als hij er niet is. En dan voert hij hele gesprekken en loopt de gang op en neer met de telefoon aan zijn oor.

Dinsdag 31 oktober

Om half twaalf kwamen we op Gerard zijn afdeling, maar we zagen hem nergens. Dennis zei tegen de verpleger "ik ben mijn vader kwijt", toen vertelde de verpleger dat Gerard in de huiskamer zat, twee verdiepingen hoger. Daar werd er gepraat en de krant doorgenomen. Dus Dennis en ik gingen naar boven en daar zat hij in een stoel te luisteren naar de mevrouw die daar zat. Hij was wel moe en wilde graag naar zijn kamer. Er lag een boek "de vijftiger jaren"en die vond Gerard heel erg leuk, hij bleef er maar in bladeren, toen zei de mevrouw dat Gerard het boek wel naar zijn kamer mocht meenemen, om te lezen. Dat vond hij heel erg aardig. Toen gingen we naar beneden, met het boek onder zijn arm.

We hebben even een broodje gegeten en weer een stukje gaan wandelen en toen had ik het eindelijk voor elkaar dat hij wat wilde gaan liggen op bed. Toen hij eindelijk sliep, kwamen de twee ergotherapeuten binnen om te vertellen dat ze hem om half vier kwamen halen, om weer wat huishoudelijke dingen te oefenen. Nou toen was hij weer wakker en wilde toch maar weer zijn bed uit. De verpleging vond het best wel zielig, omdat hij nog echt moe was. Dus hebben ze een "niet storen" bordje gemaakt voor ons, dat wanneer we weer samen op de kamer zijn, we niet meer gestoord worden.

Om half vier werd hij gehaald en om kwart voor vier kwamen zijn broer Jaap en zijn moeder. Om vijf over vier kwam Gerard weer terug. Hij herkende op het eerste gezicht zijn moeder en Jaap niet, maar toen hij rustig nog een keer keek, zei hij sorry dat hij zijn moeder niet herkende, maar dat hij nog een beetje in de war is en dat hij ze al een paar weken niet gezien had. Toen stond hij op en gaf zijn moeder een dikke knuffel en Jaap ook. Na een kwartiertje hebben we ze naar de lift gebracht.

Weer terug op de afdeling zijn we nog even gaan zitten en wat kletsen. Om vijf uur kwam Ilse en zijn Linda en ik naar huis gegaan. Eerst hebben we nog wat in het restaurant gegeten, maar toen ik wilde afrekenen, zag ik dat er 15 euro uit mijn portemonee gestolen was. Dit vond ik zo erg, dat ik dus niet kon betalen en begon te huilen. Zo gemeen... Toen zei de kassiere laat maar zitten, ga maar lekker eten. Dat was zo lief. Ik heb het ook nog even op de afdeling gemeld. Dus vanaf nu kan ik geen tas met geld meer in Gerard zijn kamer laten staan. Nooit gedacht dat ze in een ziekenhuis ook aan het stelen waren.

Maar goed, het was toch een leuke dag verder met Gerard...

Ilse belde nog even, Gerard heeft lekker Hachee gegeten, hij vond het heerlijk en zei dat hij daar van ging stinken. En we kregen nog een compliment van de verpleging, dat wij er elke dag zijn voor Gerard vindt ze zo goed van ons. Ik vind het niet meer dan normaal, ik kan niet eens thuis zitten met het idee dat hij daar helemaal alleen in het ziekenhuis is. Hij sliep lekker toen ik het ziekenhuis belde en was heel rustig geweest. 

Maandag 30 oktober

Om half twaalf kwamen we in het ziekenhuis, Jan en Greet waren er al. Ik was een beetje laat, want ik moest wat telefoontjes plegen en nog wat t-shirts strijken voor Gerard.  Gerard wilde alleen maar lopen natuurlijk. Toen we Jan en Greet naar de lift hadden gebracht, zei ik tegen Gerard, kom gaan we even rusten voor het eten, maar dat was natuurlijk weer niet goed, omdat hij zo moe was, werd hij best wel agressief, omdat een verpleegster hem naar zijn kamer wilde brengen en zijn arm vasthield, werd hij nog kwader. Toen hebben we hem even uit laten razen. Ik ben nog maar een stukje gaan wandelen met hem, maar hij werd zo moe, dat ik maar een rolstoel ergens vandaan heb gehaald. Daar wilde hij dan wel inzitten, maar hij wilde niet naar zijn kamer toe. "Hij heeft daar niks te zoeken", zegt hij. Misschien moeten we het een beetje gezelliger maken met wat eigen spulletjes. Na een kwartiertje wilde hij toch wel naar bed. Hij heeft twee uur geslapen. Ik heb wat zitten lezen en beloofde bij hem te blijven.

Om drie uur kwam Dennis, we zijn naar het restaurant gegaan en hebben een softijsje voor Gerard gekocht, dat vond hij zo verschrikkelijk lekker. Hij liet het ijs expres langs zijn kin lopen, zo ondeugend.


Om half vijf kwam Ilse en gingen Dennis en ik naar huis. Ilse vertelde later dat Gerard doperwtjes had gegeten, maar daar wel om moest lachen, omdat ze elke keer van zijn vork afvielen. Toen hebben Ilse en haar vader met elkaar zitten praten, heel rustig. Hij vroeg ook weer waarom hij in het ziekenhuis is en Ilse heeft hem dat natuurlijk verteld. Ze zijn samen naar de IC gelopen en daar heeft Gerard een heel gesprek gehad met zijn behandelend arts daar. Zij moest er even bij gaan zitten, want niemand had eigenlijk verwacht dat Gerard zo zou worden. De verpleegsters kwamen hem ook nog even gedag zeggen en wisten niet wat ze zagen. Toen wilde Gerard wel naar bed en zijn ze teruggelopen naar zijn kamer, hij heeft rustig zijn tanden gepoetst en wilde niet meer vast in bed, want daar werd hij gek van zei hij tegen de verpleegster. Hij sliep heerlijk rustig zeiden ze toen ik belde om 11 uur.

Nog geen nieuws van het Revalidatiecentrum.... 

Zondag 29 oktober

Het was vandaag gelukkig een fijne dag met Gerard, hij was zo nu en dan wel een beetje boos als ik zei dat hij nu maar moest gaan zitten, of even rusten. Hij zegt dan: "Git laat me nou maar, ik ben 50, mag ik zelf uitmaken of ik ga zitten of ga slapen, ik ben niet gek". Maar ik ben bezorgd, als hij zo moe is dan loopt hij toch gewoon door, terwijl hij loopt te wankelen. Ik denk dat ik het over moet geven en hem zijn gang laten gaan.

Om 12 uur kwamen Carla en Ben, eerst herkende hij ze niet, wat logisch is, maar toen gaf hij Carla een dikke kus en Ben een hand. Hij weet dat wanneer er visite voor hem is, hij dan op zijn stoel moet zitten, gezellig. Na een paar minuten zegt hij dan: zo.. zullen we gaan. Of: drink je koffie maar snel op, zodat hij weer kan gaan lopen. Hij kan gewoon niet stil zitten.

We hebben Ben en Carla bij de receptie uitgezwaaid en zijn toen weer naar boven gegaan, waar ik hem in bed gelegd heb. Ilse en ik zijn toen even in het restaurant een broodje gaan eten.  Om drie uur zijn we afgelost door Dennis, die met zijn vader ging eten. Om 6 uur kwamen Linda en Chris weer om Gerard gezelschap te houden.

Om 9 uur heb ik nog even het ziekenhuis gebeld, om te vragen of hij nog rustig is en het ging allemaal goed, hij lag in bed tv te kijken. Ik heb gevraagd of ze me niet meer wilden bellen 's avonds laat, omdat ik me dan zo schuldig voel dat ik niet naar hem toe kan gaan. Als hij weer zo agressief doet heb ik gezegd dat ze gewoon maar een kalemeringstabletje moeten geven, hij moet natuurlijk ook nog uitkijken voor zijn hart.

Morgen het Revalidatiecentrum bellen en dan weten we wanneer hij naar Leiden kan. Oh ja, morgen geven ze hem op voor therapie in Haarlem, omdat hij zich zo verveelt.... 

Zaterdag 28 oktober

Gerard had best wel een goede dag vandaag. Vandaag ging mijn broer en zijn vrouw en mijn vader mee. Eerst had Gerard het nog niet zo goed in de gaten wie ze waren, maar ineens zag hij het. Gek is dat hoor, het ene moment herkent hij iedereen en het andere weer niet.

We hebben lekker boterhammetje gegeten en hij heeft chocolademelk gedronken, wat hij heerlijk vindt, Optimel vindt hij niet zo lekker. Vanmiddag heeft ie met Linda een banaan gegeten, zelf gepeld. Hij doet ook 's ochtends een bakje koffie met de verpleging.

Linda belde mij of ik haar terug wilde bellen, want papa wilde mij wat vragen, dus ik bel terug, zegt ie, je moet naar me toe komen. Oh wat vond ik dat erg, hij had me nodig en ik kon niet naar hem toe. En elke keer vroeg hij, waarom dan niet? Ik hoop echt dat hij snel naar het Revalidatiecentrum mag, dan ben ik er zo, als hij me nodig heeft.

Linda heeft vanavond met hem gegeten: bietjes, aardappelen en rundvlees. Hij vond het heerlijk. Ik vind wel dat hij veel dorst heeft en veel drinkt, maar het niet allemaal uitplast. Heb ik doorgegeven aan de verpleging. Ik snap echt niet dat zij daar zelf niet op letten....

Morgen weer snel naar hem toe.

Was dat even schrikken, het ziekenhuis belde. Gerard was zo verschrikkelijk kwaad en agressief, omdat ik niet kwam en omdat hij niet naar huis kan, dat ze hem wat kalmerends hebben gegeven. Hij slaapt nu, ik heb gezegd dat ik om 10 uur morgenochtend ga rijden, dus dat ik vroeg bij hem ben. Ik hoop niet dat hij nog zo boos is...

Vrijdag 27 oktober

Vanmorgen snel de computer aangezet om te kijken of het RCC gemailed had en ja hoor, een maand wachttijd. Toen heb ik teruggemailed met de vraag of er niet iets op te verzinnen is dat Gerard misschien eerder opgenomen kan worden. Daarna belde het RCC met de mededeling dat wanneer de indicatie van de Revalidatiearts van het Kennemer Gasthuis vandaag nog gefaxed werd, het maandagochten in de vergadering meegenomen kan worden. Dus misschien dat er iemand weggaat uit het RRC en dat Gerard eerder daar naartoe kan gaan. Dus ik gelijk de Revalidatiearts van Gerard gebeld en gevraagd of hij echt vandaag zijn indicatie wilde faxen naar het RRC. Dat zouden ze doen. Fingers crossed.

Om half twaalf gingen Linda en ik naar Gerard, toen we om twaalf uur aankwamen ging hij net eten, maar toen hij ons zag had hij het veel te druk met ons, dus hij heeft niet veel gegeten. Maar de verpleegster zei dat hij die ochtend goed gegeten had. Verder hebben we lekker gewandeld in de gang. Gerard heeft nu ook een soort sensor onder zijn schoen die, wanneer hij over de mat loopt aan het eind van de gang, een bel doet rinkelen, dat is zo komisch, want die bel klink net als bij C&A of de Hema. Tussen het wandelen door eet hij een stukje brood met kaas en een hapje ontbijtkoek. Ilse neemt vanavond Optimel voor hem mee, dat vond hij altijd zo lekker, zijn smaake is denk ik ook anders, dus ik weet niet wat hij nu lekker vindt. Wat ik morgen ga doen is eten voor hem bestellen, want hij krijgt nu maar de standaard dingen en ik weet wat hij lekker vindt. Vanavond krijgt hij voor het eerst een gewone warme hap, dus geen gemalen eten meer.  Morgen neem ik wat fruit mee, het is zo fijn om dingen voor hem mee te gaan nemen, gewoon om te kijken wat hij nu lekker vind.

Donderdag 26 oktober

Gerard en Ilse

Deze foto heeft Dennis genomen om 6 uur vanavond.

Vanmorgen gingen we wat later naar Gerard, omdat de Ergotherapeut zou komen om wat met Gerard de dagelijkse dingen te trainen. Toen wij om 12 uur kwamen, was Gerard zijn deur dicht en gingen we zachtjes naar binnen, wij dachten dat hij lag te slapen. Maar nee hoor, hij zat in zijn stoel aan zijn tafel lekker te eten. Linda en ik moesten best wel een beetje huilen, het zag er best een beetje zielig uit, niet echt zielig, meer eenzaam. We zijn natuurlijk hartstikke blij dat hij nu zelf kan eten.

We hebben nog wat gewandeld in de gang en toen kwam de Ergotherapeut weer, want hij kon 's ochtends niet zijn boterham met boter smeren, hij deed het wel maar dan met zijn vinger. Toen vertelden ze hem dat hij dat met dat mes moest doen, maar hij begreep dat niet. Vandaar dat ze 's middags weer kwamen en hem weer een boterham lieten smeren en deze keer pakte hij het mes en smeerde zijn boterham. We waren zo blij, want dit was een teken dat met oefenen, Gerard een hoop te leren is.

Nu wachten op de Revalidatiearts, die zou tussen 3 en 4 uur komen, natuurlijk kwam hij om 5 uur. Toen hij met Gerard het Wilhelmus ging zingen, om te kijken of Gerard het ook nog wist, zag ik dat Gerard mee zat te mummelen en toen "ben ik van Duitse ... " zei Gerard "bloed". Nou zegt dr. Rocks ik ga gelijk bellen, hij mag naar het Revalidatiecentrum. Hij kon niet vertellen hoe lang de wachtlijst is. Dus heb ik vanavond gelijk het RRC gemaild om dat te vragen natuurlijk. Dan weten we een beetje waar we aan toe zijn en wat ik allemaal moet regelen.

Gerard heeft vanavond gemalen bloemkool, aardappelpuree met jus gegeten. Hij zat erg snel vol zei Ilse. Ze dacht dat hij het niet echt lekker vond...

Woensdag 25 oktober

Niet te geloven wat een welkom ik kreeg van Gerard toen ik vanmorgen kwam, een dikke kus en hallo lieverd en een knuffel. Toen kreeg ik het wel een beetje te kwaad, zo gelukkig voelde ik me. Zijn twee collega's waren er ook; Wim Wennekes en Danny van de planning, hele verhalen had Gerard tegen ze. Wim wist echt niet wat hij meemaakte.

Gerard heeft ook zijn gebit zelf ingedaan vanmiddag, wat een vreemd gezicht is dat zeg, hoe snel je ook aan iemands gezicht went. Hij praat gelijk iets duidelijker. Hij vroeg ook of ik bij hem wilde blijven slapen vannacht, met een ondeugende blik. Dus het gaat goed met Gerard...

De zaalarts kwam vertellen, dat morgenochtend de Ergotherapeut komt om te kijken of Gerard de dagelijkse dingen al kan doen en tussen 3 en 4 uur in de middag komt de Revalidatiearts. Wij wachten maar weer af.

Gerard is vanmorgen ook van zijn katheter verlost, maar toen wij weggingen om 4 uur had hij nog steeds niet geplast. Nu gaan ze een echo van zijn blaas maken, om te kijken of er urine in zit, zo ja, dan moet hij toch weer even een katheter in.

Vanavond is er een muziekavond in het ziekenhuis, ik heb Gerard daarvoor opgegeven, hij gaat dan met bed en al daar naartoe. Zelf noemt hij het de Jostiband. Ik hoor het wel vanavond van Ilse of het allemaal gelukt is.

Ilse belde en vertelde dat hij het prachtig vond, alleen hij vond de muziek een beetje zielig. Het was Roemeense muziek. Volgende week gaan ze weer. 

Dinsdag 24 oktober

Vanmorgen kwam Janneke mijn vriendin me halen om half elf, zij ging met me mee naar Gerard. Nou, we kwamen daar en er was al een vermoeide Gerard. Ze hadden hem gewassen en toen gelijk uit bed gehaald, maar hij wilde niet in de rolstoel, hij wilde in een gewone stoel. Ok in de gewone stoel. Hij zat lekker met Janneke te kletsen zag ik.

De zaalarts kwam naar me toe met de mededeling dat de Revalidatiearts nog steeds geen toestemming geeft om Gerard naar het Revalidatiecentrum te laten gaan, omdat hij volgens hem nog steeds geen opdrachten kan uitvoeren ???? Nou, toen werd ik me daar een potje pissig zeg, ik zeg tegen haar, wat moet hijdan nog meer doen om te kunnen Revalideren, hij is zichzelf aan het revalideren, moet hij leren vliegen of zo. De Revalidatiearts is niet eens bij hem geweest, het was wat hij vorige week heeft gezien om zes uur 's avonds toen Gerard doodmoe was en natuurlijk geen opdrachten meer uitvoerde. Ik vroeg haar hoe kan ik een second opinion krijgen van een andere Revalidatiearts, kun je voor mij het RRC bellen en daar een arts vragen om naar Gerard te komen kijken, daar ging ze vanmiddag voor bellen, of dat mogelijk was.

Om half drie vanmiddag kwamen twee ergotherapeuten en die heb ik ook verteld hoe schandalig ik het allemaal vind. Die zouden vanmiddag ook een gesprek hebben met de logopediste en de fysiotherapeut. De logopediste is vanmiddag geweest en Gerard mag zelf beginnen met eten, al is het pap en dik vloeibaar, dat maakt niet uit, hij hoeft nu zijn neussonde niet meer in. Wat ben ik blij dat ik het niet doorgezet heb die Pechstoma rechtstreeks in zijn maag. Dus dat is weer een beetje beter nieuws.

Alle verpleegsters en de fysiotherapeut weten niet wat die Rocks mankeert, om hem niet naar het RRC te willen laten gaan.

Nu ben ik echt wanhopig, als er morgen weer niks gebeurt word ik gek, ik stort nu al langzaam in.

Met Gerard gaat het verder prima, hij heeft vanmiddag een programma op discovery zitten kijken en sprak een beetje engels haha. Ook deed hij na hoe de katwijkers praten. En daar moest hij ook zelf heel erg om lachen.

Morgenochtend komt Wim Wennekes, ik hoop dat Gerard niet zo agressief is zoals vanmorgen, het is elke dag weer een verrassing hoe hij is.

Ik hoorde van Ilse, die vanavond nog geweest is, dat morgen Gerard zijn Katheter er ook uit gaat.  Die arme verpleegsters, die krijgen het nu nog drukker denk ik. Nou ja we zien het wel. Oh ja, Gerard heeft zelf met een lepel gegeten vanavond.  

Maandag 23 oktober

Wow! dat was vroeg op vanmorgen, 8:15 uur. Ilse was er precies half 10, op naar Haarlem. Ik kon niet wachten.

Jan van Aart kwam ook vanmorgen, dat is een collega van Gerard en hij herkende hem meteen. We hebben best wel veel gelachen. Maar na een tijdje werd hij weer moe en hebben Jan en zijn vrouw naar beneden gebracht en uitgezwaaid en toen is Gerard even lekker gaan slapen.

Gerard wilde ook steeds naar de wc het was niet uit zijn hoofd te praten, ik denk dat de katheter niet goed zat, want hij wilde maar plassen. Toen hebben de zusters hem op de wc gezet en zijn katheter goed gedaan en toen was het goed. 

De revalidatiearts zou komen vandaag, nou mooi niet geweest, of hij moet na 6 uur geweest zijn, want ik heb hem niet gezien. Ik ben witheet, want de maatschappelijk werkster kwam langs met goed nieuws, haar vriendin werkt in het Rijnlands Revalidatie Centrum als maatschappelijk werkster en vertelde dat er plek is in het RRC. Ik kon mezelf inhouden niet te hard te juichen. Dus als die revalidatiearts nou kwam, dan zou ik hem zeggen zo snel mogelijk een indicatie te faxen naar het RRC, want er is een plek vrij.

Ilse belde net (21:15 uur) er was geen Revalidatiearts geweest. Hij kan dan pas donderdag weer komen, dan is er bijna weer een week voorbij. Hier word je toch niet goed van, ik vraag me af of die mensen het allemaal wel interesseert. Ilse vertelde ook dat Gerard weer naar de wc wilde, maar de verpleegster had daar geen tijd voor, dus Gerard werd heel kwaad. Ik vraag me af wat ze in een revalidatiecentrum doen met zulke momenten.

Morgen ga ik die dr. Rocks, zo heet de revalidatiearts, de hele dag proberen te bereiken, ik heb zijn 06 nummer weten te achterhalen en iedereen helpt mij.

Wordt vervolgd....